Angielski    Arabski    Chiński    Francuski    Hiszpański    Indyjski    Japoński    Niemiecki    Polski    Portugalski    Rosyjski    Ukraiński    Włoski
Czasopisma naukowe i naukowo-metodyczne  ●   Monografie, raporty, podręczniki akademickie  ●  Instytucje naukowe, stowarzyszenia



Pedagodzy

Francesco Brioschi (1824-1897) – ojciec włoskiej edukacji technicznej, rektor Uniwersytetu w Padwie, dziekan Mediolańskiego Kolegium Technicznego (Technical Colege); matematyk i naukowiec w dziedzinie mechaniki. Absolwent Uniwersytetu w Padwie gdzie pracował jako profesor matematyki stosowanej. Nauczał jednak również mechaniki, architektury, astronomii. W 1861 roku został mianowany sekretarzem Włoskiego Ministerstwa Edukacji w nowopowstałym państwie włoskim. Pod jego przewodnictwem wprowadzone zostały reformy we włoskim szkolnictwie średnim. Jego umiejętność łączenia wiedzy teoretycznej i umiejętności akademickich z techniczną naturą/umiejętnościami technicznymi jako męża stanu przyczyniła się do włączenia Briochiego w skład rady Wykonawczej (Executive Council) Ministerstwa edukacji w latach 1870-1182. W roku 1863 potwierdził i wypełnił swoje akademickie „zobowiązania” poprzez ufundowanie Uniwersytetu Technicznego w Mediolanie (aktualnie drugi na liście najlepszych włoskich uniwersytetów). Był jego dyrektorem i profesorem do końca swojego życia. Prowadził badania w dziedzinie hydro-elektryki. Był również prezydentem Akademii Naukowo-Literackiej, z której wywodzi się Uniwersytet techniczny w Mediolanie. Idea edukacji technicznej F.Briochi była inspirowana politechnikami niemieckimi szwajcarskimi. Studenci Briochiego byli wyposażani w umiejętności techniczne i specjalistyczną wiedzę, co umożliwiało im udział rozwoju gospodarczym kraju. Główne dzieło Briochiego to: F.Briochi Opere matematiche (5 vol.) U.Hoepli, Mediolan, 1901-1909.

Giuseppe Colombo (1836-1921) – inicjator i siła napędowa włoskiego przemysłu i inżynierii. Urodzony w Mediolanie w 1836 roku, gdzie wówczas już dotarł powiew rewolucji przemysłowej. Niesiony na skrzydłach postępu i rozwoju gospodarczego, wybrał studia na uniwersytecie w Padwie. Tam spotkał profesora Briochi wykładającego matematykę stosowaną. Briochi nauczył go intelektualnego podejścia, otwartości i ciekawości w stosunku do nauki, techniki i gospodarki, które zgłębiał podróżując po Europie. Colombo został profesorem w Szkole Sztuki i Handlu w Mediolanie, gdzie rozpoczął swoją olśniewającą karierę jako nauczyciel. Szkoła realizowała program integracji wiedzy naukowej i rzeczywistości przemysłowej (produkcyjnej). Colombo był jednym z pierwszych nauczycieli akademickich na Uniwersytecie Technicznym w Mediolanie, kierował Katedrą Mechaniki i Inżynierii Przemysłowej, a po śmierci Briochiego (1863) stanął na czele uczelni jako rektor. Jednocześnie kontynuował z dużym sukcesem pracę dydaktyczną. Sukces wynikał nie tylko z dużego zapotrzebowania rynku na specjalistyczną edukację techniczną ale również z pasji i oddania mistrza dla pracy ze studentami. Jego podejście pedagogiczne stanowiło kombinację poglądów i wiedzy teoretycznej z konkretnymi sytuacjami, które studenci obserwowali i spotykali podczas licznych wizyt we włoskich fabrykach. Colombo wykorzystywał swoje wyjątkowe umiejętności komunikacyjne podczas konferencji organizowanych w ramach Towarzystwa na Rzecz Sztuki i Handlu oraz publikując artykuły, ksiązki i rozprawy naukowe. Jest autorem podręczników dla inżynierów, m.in. „II Colombo”, który był praktycznym poradnikiem dla włoskich inżynierów przez całe dziesięciolecia. Poza posiadanym umiejętnościom nauczania i komunikowania się, Giuseppe Colombo był człowiekiem nauki, przedsiębiorcą w sektorze energetycznym oraz mężem stanu. Sprawował funkcję ministra finansów lecz zrezygnował z niej, ponieważ nie potrafił pogodzić swojego pragmatyzmu z dynamiką i interesownością lokalnych polityków. Nie porzucił jednak polityki zupełnie, ponieważ była dla niego jednym z kanałów wsparcia prowadzonej przez Colombo promocji studiów i badań w dziedzinie energii elektrycznej oraz studiów technicznych. Giuseppe Colombo uosabia głębokie zaangażowanie i oddanie dla edukacji technicznej i zawodowej zarówno w pracy na uniwersytecie jak i w działalności politycznej.

Giuseppe Bertagna (ur. w 1951 w Bergamo) G. Bertagna jest jednym z wybitnych współczesnych pedagogów włoskich. Jego wiedza i doświadczenie są wyjątkowo kompleksowe. Potrafi łączyć dalekowzroczną (wręcz wizjonerską) działalność badawczą z umiejętnościami edukacyjnymi i pedagogicznymi, które kultywuje w swojej pracy codziennej profesora uniwersyteckiego. Bertagna posiada również unikalną zdolność przekładania wyników badań naukowych na projekty reform systemu edukacji i szkoleń. Podejście stanowiące podstawę jego pracy badawczej i działalności politycznej to nadrzędność istoty ludzkiej. System edukacji i szkoleń powinien być tak zaprojektowany aby odpowiadał postawom i oczekiwaniom studentów, potrzebom rozwoju zarówno edukacyjnego jak i osobowościowego. Zależności te nigdy nie powinny być odwrócone. Prof. Bertagna przypisuje tę samą wartość wszystkim kulturom edukacyjnym i szkoleniowym, sprzeciwiając się rozpowszechnionemu uprzedzeniu w stosunku do edukacji i szkoleń zawodowych. Twierdzi on, że wszystkie ścieżki edukacji i szkoleń posiadają taką sama rangę/wartość społeczną i powinny być dobrane stosownie do indywidualnych predyspozycji. A więc system edukacji i szkoleń powinien być jednolity i elastyczny aby mógł odpowiadać ludzkim oczekiwaniom i potrzebom. To pedagogiczne podejście towarzyszy mu w trakcie badań nad pedagogiką „w służbie” edukacji i szkoleń, która zdaniem Bertagna powinna przezwyciężyć tradycyjny rozdział teorii, technologii i działań. Po błyskotliwej karierze nauczyciela historii i filozofii we włoskich szkołach wyższych, prof. Bertagna został kierownikiem Katedry Pedagogiki Ogólnej na Uniwersytecie Bolońskim (Wydział Psychologii). Pracował również na Uniwersytecie w Turynie, gdzie odpowiadał za kwestie dydaktyczne. Aktualnie jest profesorem na Wydziale Studiów Edukacyjnych (Instytut Nauk Humanistycznych) Uniwersytetu w Bergamo. Wykłada pedagogikę ogólną, teorię i praktykę w instytucjach edukacyjnych. Jest dyrektorem Akademii Jakości Nauczania i Uczenia się (Academy for Teaching and Learning Quality) na Uniwersytecie w Bergamo. Był koordynatorem krajowej grupy roboczej przygotowującej nowelizację ustawy o włoskim systemie edukacyjnym znanej pod nazwą „Reforma Morattiego” – pierwszej reformy systemu szkolnego po reformie Giovaniego Gentile z roku 1923.

« góra strony