Angielski    Arabski    Chiński    Francuski    Hiszpański    Indyjski    Japoński    Niemiecki    Polski    Portugalski    Rosyjski    Ukraiński    Włoski
Czasopisma naukowe  ●  Monografie, raporty, podręczniki akademickie  ●  Instytucje naukowe, stowarzyszenia  ●  Bazy danych



Pedagodzy

wersja angielska


ABRAMOWSKI Edward Józef, (17.08.1868–21.06.1918), psycholog i filozof. Działacz społeczny, kierownik katedry psychologii Uniwersytetu Warszawskiego. Propagował spółdzielczość jako pokojową formę zapobieżenia społecznym konsekwencjom kapitalizmu. Podkreślał znaczenie jednostki w historii, intuicji w poznawaniu, obok świadomości uwzględniał podświadomość. Napisał m.in. Pierwiastki indywidualne w socjologii (1899); Badania doświadczalne nad pamięcią (1912); Źródła podświadomości i jej przejawy (1914).

ALEKSANDER Tadeusz, ur. 10.10.1938 r. Zatrudniony na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, Wydział Filozoficzny, Instytut Pedagogiki. Kierownik Zakładu Pedagogiki Społecznej i Andragogiki. W 1994  r. otrzymał tytuł naukowy profesora, w 2002 r. powołany na stanowisko profesora zwyczajnego UJ. Dominujący kierunek pracy naukowej: teoria i praktyka kształcenia oraz wychowania (także przez kulturę) ludzi dorosłych. Główne książki: Drogi aktywizacji kulturalnej ludzi pracy (Instytut Wydawniczy CRZZ, 1980); Optymalizacja pozaszkolnej edukacji ogólnokształcącej dorosłych (Wydawnictwo UJ, 1982); Andragogika. Podręcznik dla studentów szkół wyższych (Wydawnictwo GENS, 2002); Etyka zawodowa pracowników sektora usług (Kraków 1977) oraz periodyzacja rozwoju zawodowego człowieka Rozwój człowieka – możliwości, bariery, wyzwania edukacyjne (Ostrowiec Świętokrzyski 2001), Teoretyczne i praktyczne aspekty edukacji kulturalnej oraz oświaty dorosłych (red., Kraków 2006), Andragogika -  podręcznik akademicki(Radom, Kraków 2009), Edukacja dorosłych jako czynnik rozwoju społecznego T.1-2.( Kraków: Radom, 2009)

AMBROZIEWICZ Wiktor, (21.04.1882–23.10.1968). Wykształcenie: gimnazjum w Siedlcach, prawo na Uniwersytecie Warszawskim i polonistyka na Lwowskim. Działacz Towarzystwa Oświaty Narodowej, członek ZET-u, Prezes Towarzystwa Krajoznawczego i wielu innych. Publikacje: Władysław Przanowski i jego dzieło (Warszawa 1964); Moja przygoda pedagogiczna (Warszawa 1999); T. Nowacki: Z Polską w sercu. Rzecz o Wiktorze Ambroziewiczu (Warszawa 2002).

BARANIAK Barbara, ur. 8 maja 1954 r. w Sochaczewie. Instytut Badań Edukacyjnych 1993–2009 r. Doktor nauk humanistycznych w zakresie pedagogiki. Od 1994 r. pełni funkcję sekretarza naukowego Instytutu Badań Naukowych. Publikacje: Programy kształcenia zawodowego. Teoria – metodologia – aplikacje (2001); Treści kształcenia zawodowego – kryteria i metody doboru (1995); Treści kształcenia zawodowego (1997); Nowy słownik Pedagogiki Pracy (2000) współautorsko opracowany z T. Nowackim i K. Korabiowską-Nowacką, Współczesne problemy poradnictwa i edukacji zawodowej (red. nauk., Warszawa, Radom 2007), Wartości w pedagogice pracy (red. nauk., Warszawa, Radom 2008), Metody badania pracy (Warszawa 2009)

BEDNARCZYK Henryk, ur. w 1943 roku, dr hab., profesor w Instytucie Technologii Eksploatacji, od 1986 r. zastępca Dyrektora ds. Kształcenia i Doskonalenia w ITeE-PIB, kierownik Katedry Pedagogiki Pracy Wyższej Szkoły Pedagogicznej ZNP w Warszawie, od 1998 roku wiceprzewodniczący Zespołu Pedagogiki Pracy Komitetu Nauk Pedagogicznych PAN, członek rzeczywisty Ukraińskiej Akademii Nauk Pedagogicznych i Rosyjskiej Akademii Kształcenia Zawodowego. Doktor nauk technicznych (1977), doktor habilitowany nauk humanistycznych w zakresie pedagogiki (1997) – Instytut Kształcenia Zawodowo-Technicznego Rosyjskiej Akademii Nauk Pedagogicznych. Specjalność naukowa: pedagogika pracy, podstawy teoretyczne i metodologiczne budowy wielopoziomowego systemu ustawicznej edukacji zawodowej, kształcenie modułowe, jakość kształcenia, standardy kwalifikacji zawodowych, standardy edukacyjne. Twórca radomskiego ośrodka pedagogiki pracy. Publikacje: Zadania zawodowe i kształcenie mechaników (1996); Education and Professional Development and the Local Labour Market (1992); Pedagogika pracy wobec wyzwań współczesności (1995); Modulnaja sistema niepreryvnogo profesionalnogo obrazovania (Sankt Petersburg 1999); Vademecum menedżera oświaty (2000); Współpraca międzynarodowa w badaniach naukowych i edukacji (2000). Redaktor naukowy monograficznej serii wydawniczej Biblioteka Pedagogiki Pracy (od roku 1993 ukazało się ponad 100 tytułów); redaktor naczelny kwartalnika naukowego: Edukacja Ustawiczna Dorosłych (od 1993 roku). W 1999 roku zorganizował lokalne Stowarzyszenie Oświatowe Sycyna. Jest laureatem nagród: im. Stanisława Staszica, Marszałka Województwa Mazowieckiego (2001), Radomianin Roku (2000), wyróżniony medalem Komisji Edukacji Narodowej, wieloma odznaczeniami, w tym Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1997). Raport o stanie edukacji ustawicznej w Polsce w roku 2005  (Warszawa: MEN, 2005); Pedagogika pracy: doradztwo zawodowe (współaut. M. Żurek, J. Figurski ((Radom; Warszawa: 2004).   Jakość ustawicznej edukacji zawodowej (red., Radom, Warszawa 2006), Krajowe standardy kwalifikacji zawodowych: rozwój i współpraca (red., Warszawa, Radom 2007);

BIEGELEISEN-ŻEŁAZOWSKI Bronisław, (1881–1963) psycholog i pedagog, habilitacja w 1905 r. w Charlottenburgu, praca na Politechnice Lwowskiej. W latach I wojny nauczyciel w Krakowie w Wyższej Szkole Przemysłowej i organizator poradni zawodowej. Publikacje: Poradnictwo zawodowe a szkoła (1928); O wartości diagnostycznej badań psychotechnicznych (Kraków 1931); Normalizacja testów Otisa dla młodzieży polskiej; Podstawy psychologiczne poradnictwa zawodowego (Kraków 1937); Podstawy statystyki (Kraków 1938); Wiedza o pracy ludzkiej – antologia (Warszawa 1959); Zarys psychologii pracy (Warszawa 1964).

BORKOWSKA Stanisława, ur. 26.12 1939 r. Od 1961 roku pracuje na Uniwersytecie Łódzkim, na którym organizuje i kieruje od 1978 r. Katedrą Pracy i Polityki Społecznej. W latach 1984–1990 podsekretarz stanu w MPiPS. Tytuł prof. nadzw. uzyskała w 1982, prof. zw. w 1987 r. W latach 1997–2002 dyrektor Instytutu Pracy i Spraw Socjalnych. Współpracuje z krajowymi i międzynarodowymi towarzystwami naukowymi, m.in. jest członkiem zarządu European Committee for Work and Pay oraz American Compensation Association, członkiem rady wydawniczej (Editorial Board), a także wiceprzewodniczącą Komitetu Problemów Pracy i Polityki Społecznej PAN i członkiem Komitetu Nauk Organizacji i Zarządzania PAN oraz Nauk Ekonomicznych PAN. Jest redaktorem naczelnym dwumiesięcznika ,,Zarządzanie Zasobami Ludzkimi”. Jej dorobek naukowy obejmuje około 300 publikacji. Płace i koszty (Warszawa 1993); Menedżer u progu XXI wieku (Łódź 1998); Edukacja zawodowa a rynek pracy (Warszawa 1999); Pakietowe systemy wynagrodzeń (Warszawa 2000); Strategie wynagrodzeń (Kraków 2001), Motywować skutecznie (red., Warszawa 2004), Pracownicy produkcyjni – problemy zarządzania, materiały konferencyjny (red., Łódź 2006), Systemy wysoce efektywnej pracy (red. nauk., Warszawa 2007)

BRZOZOWSKI Stanisław Leopold Leon, (1878–1911) krytyk literacki, dramaturg, powieściopisarz. Publikacje, rozpraw na tematy filozoficzne. Twórca filozofii pracy, którą zajmował się szczególnie w latach 1906–1911. Główne dzieła: Legenda Młodej Polski (Lwów 1910); Głosy wśród nocy (opr. Ostap Ortwin, Lwów 1912); Kultura i Życie; Zagadnienia sztuki i twórczości; W walce o światopogląd (opr. A. Walicki, Warszawa 1973); Listy (opr. M. Sroka, Kraków 1976).

BURGUND, rektor Seminarium Nauczycieli Elementarnych w Łowiczu. Idee dla miejskiej szkoły ogłoszone w 1808 r. Założenia prac użytkowych dla dzieci w szkołach i bogaty plan zajęć praktyczno-rzemieślniczych dla nauczycieli tych szkół. Ponadto projektował szkoły niedzielne dla młodzieży pracującej.

CZACKI Tadeusz, (1765–1813) organizator szkolnictwa, pedagog. Współpraca z H. Kołłątajem w zakresie organizacji zakładów krzemienieckich. Twórca szkoły guwernantek, rzemieślniczej i rolniczej. Wprowadzenie nauki pracy, samorządu do gimnazjum, nauczania praktycznego, nauczania pracy rolniczej lub rzemieślniczej. Propagowanie wysyłania młodzieży za granicę dla doskonalenia zawodowego. Prekursor szkolnictwa zawodowego i pedagogiki pracy.

CZARNECKI Kazimierz Marian, ur. 6.05.1933 r. Praca w Wyższej Szkole Pedagogicznej Towarzystwa Wiedzy Powszechnej na Wydziale Nauk Społeczno-Pedagogicznych w Katowicach. Kierownik Zakładu Pedagogiki Dorosłych. Doktorat w 1964 r., stanowisko prof. w Wyższej Szkole Umiejętności Pedagogicznych i Zarządzania w Rykach w 1999 r. Publikacje:Ukierunkowanie zawodowe człowieka (Katowice 1981); Szkolna wiedza pojęciowa uczniów klas początkowych w świetle badań naukowych (Katowice 1995); Naukowy rozwój człowieka (Kraków 2001); Podstawowe pojęcia psychologii społecznej (Katowice 2002), Psychologia zawodowej pracy człowieka (Sosnowiec 2006), Podstawowe pojęcia zawodoznawstwa (Sosnowiec 2008), Profesjologia: nauka o zawodowym rozwoju człowieka (Sosnowiec 2010)

DENEK Kazimierz, ur. 12.11.1932 r., dr 1965, dr hab. 1972, prof. nadzw. 1980, prof. zw. 1989. Profesor zwyczajny UAM w Poznaniu. Od 1975 r. kierował Zakładem Dydaktyki Ogólnej UAM. Zakres prac: dydaktyka (ogólna, szkoły wyższej i zawodowej); przemiany w oświacie w kontekście cywilizacji informacyjnej; pedeutologia; ekonomika kształcenia; krajoznawstwo i turystyka. Członek Komitetu Nauk Pedagogicznych PAN, prezydium ZG PTP. Doktorat honoris causa Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu. Publikacje: Rola szkolnictwa zawodowego Wielkopolski w przygotowaniu kadr dla gospodarki narodowej w latach 1945–1960 (1986); Z zagadnień metrologii dydaktycznej (1977); Pomiar efektywności kształcenia w szkole wyższej (1980); Wartości i cele edukacji szkolnej (1994); O nowy kształt edukacji (1998); Aksjologiczne aspekty edukacji szkolnej (1999, Wyd. II 2001, Wyd. III 2002), Ku dobrej edukacji (Toruń 2005), Poza ławką szkolną (Żary 2008), Proces kształcenia i jego uczestnicy ( Sosnowiec 2010)

DURAJ-NOWAKOWA Krystyna Marcjanna, prof. zw. dr hab.; ur. 09.01.1945 r. w Dąbrowie Górniczej. Miejsce zatrudnienia: Uniwersytet Humanistyczno-Przyrodniczy Jana Kochanowskiego w Kielcach. Dr hab. 1984, prof. – 1998; prof. zw. – 1999.

Publikacje:  Nauczyciel, kultura, osoba, zawód (Kielce 2002); Modelowanie systemowe w pedagogice (WSP, Kraków 1997); Teoria systemów a pedagogika (WSP, Kraków 1992); Studiowanie literatury przedmiotu (Kraków 2002), Podejścia całościowe do pedagogiki: wybór (Rzeszów 2008), Rodzina, diagnoza, profilaktyka i wsparcie (red. nauk., Rzeszów 2009), Wyzwania i szanse pedagogiki społeczno-opiekuńczej (red. nauk., Rzeszów 2010)

FURMANEK Waldemar, ur. 11.07.1945 r. Dyrektor Instytutu Techniki na Uniwersytecie Rzeszowski.. Wykształcenie:

studia magisterskie, Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Rzeszowie 1969; doktorat, Wydział Psychologii i Pedagogiki Uniwersytet Śląski w Katowicach 1975; habilitacja Wydział Pedagogiczny Uniwersytet Warszawski 1989. Tytuł profesora w 2009. Obszar badań: teoria i praktyka edukacji ogólnotechnicznej i zawodowej, dydaktyka techniki i informatyki. Publikacje: Podstawy edukacji zawodowej (Fosze, Rzeszów 2000); Elementy wychowania technicznego w działaniach diagnostycznych, demontażowych i montażowych (WSP, Rzeszów 1992); Świat metali (wspólnie z A. Bylicą i W. Walatem, WSP, Rzeszów 2000); Podstawy wychowania technicznego (WSP, Rzeszów 1987; 21), Teoretyczne i praktyczne problemy edukacji technicznej i informatycznej (red., Rzeszów 2003), Czas jako wartość we współczesnej pedagogice (red., Rzeszów 2008), Edukacja a przemiany cywilizacyjne (Rzeszów 2010)

GAWRYSIAK Marek Tomasz, ur. 1946 we Włocławku. Profesor nadzwyczajny Politechniki Białostockiej, kierownik Katedry Mechatroniki. Doktorat w 1976; doktor habilitowany nauk technicznych (Technische Universität Dresden, 1988). Główne kierunki działalności naukowej:

mechatronika, metatechnika, dydaktyka techniki.Publikacje:

Analiza systemowa urządzenia mechatronicznego (Białystok 2003); Edukacja metatechniczna. Wprowadzenie do celów i treści kształcenia ogólnotechnicznego (Radom 1998); Mechatronika i projektowanie mechatroniczne (Białystok 1997); Przekłady książek z języka niemieckiego:

Mechatronika. Komponenty, metody, przykłady (PWN, Warszawa 2001); Rewolucja kultury przedsiębiorstwa. Przedsiębiorstwo fraktalne (PWN, Warszawa 1999), Analiza systemowa urządzenia mechatronicznego (Białystok 2003)

GERLACH Ryszard, ur. 22.05.1955 r., profesor nadzwyczajny w Akademii Bydgoskiej im. Kazimierza Wielkiego, dziekan Wydziału Pedagogiki i Psychologii. Kierownik  Zakładu Pedagogiki Pracy i Andragogiki. Doktorat w 1986 r. w WSP w Opolu, habilitacja w 1999 r. w UMK w Toruniu. Ponad 60 publikacji, np.: Służba pracownicza w zakładach przemysłowych – funkcja założona i rzeczywista (współautorstwo z Z. Wiatrowskim, Bydgoszcz 1985); Doskonalenie zawodowe pracujących we współczesnym zakładzie przemysłowym (Bydgoszcz 1989); Dylematy edukacji zawodowej w końcu XX wieku (Bydgoszcz 1997); Kształcenie prozawodowe i zawodowe w kontekście integracji Europy (Bydgoszcz 2002), Współczesne problemy nauk pedagogicznych wybranych krajach Europy Środkowowschodniej (red., Bydgoszcz 2006), Wybrane problemy pedagogiki pracy w aspekcie przygotowania do zatrudnienia (red., Bydgoszcz 2008)

JERUSZKA Urszula Teresa, ur. 19.12.1952 r. W 1996 r. – doktor nauk humanistycznych w zakresie pedagogiki; Instytut Badań Edukacyjnych w Warszawie; profesor nadzywczajny Akademii Pedagogiki Specjalnej Warszawie. Kierownik Zakładu Pedagogiki Pracy i Andragogiki. Praca nad zagadnieniami dotyczącymi relacji między kształceniem i doskonaleniem zawodowym a rynkiem pracy, optymalizacji procesu i wyników kształcenia i doskonalenia zawodowego. Publikacje: Ewolucja programów przedmiotów zawodowych (Warszawa 1998); Pomiar wyników a jakość kształcenia zawodowego (Wyd. I, Warszawa 2000, Wyd. II rozszerz., 2002); Edukacja zawodowa wobec rynku pracy i integracji europejskiej (współautorzy: S.M. Kwiatkowski (red.), H. Bednarczyk,  A. Bogaj, Z. Kramek, K. Symela, Warszawa 2001); Efektywność kształcenia zawodowego. Kształcenie zawodowe a rynek pracy (Warszawa 2000); Optymalizacja kształcenia zawodowego z punktu widzenia potrzeb rynku pracy  (red. U. Peruszka, Warszawa 2002), Kwalifikacje zawodowe: poglądy teoretyczne a rzeczywistość (Warszawa 2006), Problemy współczesnego doradztwa zawodowego (red. nauk., Warszawa 2007), Człowiek i zawód: wybrane zagadnienia z pedagogiki pracy (Warszawa 2010)

KABAJ Mieczysław, ur. 26 lutego 1933 r. w Dębicy. Profesor w Instytucie Pracy i Polityki Społecznej od 1971. Doktorat w roku 1964. W roku 1974 stopień doktora habilitowanego. Tytuł prof. nadzw. Uniwersytetu Warszawskiego otrzymał w 1978 r. Ekspert ONZ i Międzynarodowej Organizacji Pracy w Genewie. Członek Komitetu Nauk Ekonomicznych PAN, Komitetu Nauk o Pracy i Polityce Społecznej oraz Komitetu Prognoz Polska 2000 Plus przy Prezydium PAN. Publikacje: Strategie i programy przeciwdziałania bezrobociu. Studium porównawcze (Scholar, Warszawa 1998); Program przeciwdziałania ubóstwu i bezrobociu. Raport (IPiSS, Warszawa 2000);  Badanie bezrobocia długotrwałego (IPiSS, Warszawa 2001), Partycypacyjny system wynagrodzeń: w kierunku kapitalizmu partycypacyjnego, wysokiej produktywności i godziwej płacy (Warszawa 2003), Ekonomia tworzenia i likwidacji miejsc pracy: dezaktywizacja Polski? (Warszawa 2005)

KACZOR  Stanisław, ur. 19.09.1924 r. Profesor w Wyższej Szkole Zarządzania i Administracji w Opolu. Doktorat na UW – 1971 r., habilitacja na UW – 1978 r., tytuł profesora nadzw. 1983 r.,  profesora zw. nauk humanistycznych – 1989 r. Ponad 10 lat współpracował z Instytutem Technologii Eksploatacji w Radomiu. Ciągle aktywny w Stowarzyszeniu Oświatowców Polskich. Publikacje: Modernizacja kształcenia zawodowego (red., Warszawa 1977); Podręcznik w nowym systemie kształcenia zawodowego (red., Warszawa 1978); Nauczyciel w kształceniu  pozaszkolnym dorosłych (Warszawa 1981); Prace dydaktyczno-wychowawcze nauczyciela w pozaszkolnym kształceniu dorosłych (Warszawa 1985); Wychowanie w szkole zawodowej (współautor S. Tytus, Warszawa 1987), Wybrane problemy edukacji i eurointegracji (Opole 2005), Szkoły wyższe – ważny etap uczenia się przez całe życie (red. nauk., Opole 2008)

KARAŚ Stanisław, (1943–2002). Tytuł doktora uzyskał w 1979 roku na Uniwersytecie Śląskim. Udział w opracowaniu Encyklopedii Oświaty i Kultury Dorosłych (1986) i Słownika Pedagogiki Pracy (1986). Dyrektor Generalny Zarządu Głównego Towarzystwa Wiedzy Powszechnej. Wybitny organizator oświaty dorosłych. Współtwórca i przewodniczący w roku 1998 Karty Porozumienia Organizacji Oświaty Dorosłych.

KARGULOWA Alicja Jadwiga, ur. 2 czerwca 1936 r. w Majdanie Starym. Dolnośląska Szkoła Wyższa Wydział Nauk Pedagogicznych. Doktorat w 1975; dr. hab. w 1985 r. Tytuł profesora uzyskała w 1998 r. W latach 1994–1996 kierowała Studium Doktoranckim Pedagogiki. Publikacje: Poradnictwo wychowawcze w świetle teorii i praktyki (Wrocław 1980); Poradnictwo w okresie transformacji kulturowej (red., Wrocław 1995); Dramaturgia poradnictwa (Wrocław 1996); Przeciw bezradności: nurty – opcje – kontrowersje w poradnictwie o poradoznawstwie (Wrocław 1996), O teorii i praktyce poradnictwa: odmiany poradoznawczego dyskursu (Warszawa 2004), Poradoznawstwo – kontynuacja dyskursu (red. nauk., Warszawa 2009)

KARNEY Janina Elżbieta, prof. dr hab., Chrześcijańska Akademia Teologiczna w Warszawie, Wydział Teologicznych. Kierownik Katedry Podstawowych Problemów Wychowania. Doktorat z zakresu psychologii transportu (kierowcy). Habilitacja z zakresu pedagogiki i psychologii pracy. Specjalność: psychologia pracy i organizacji oraz pedagogika pracy. Publikacje książkowe, wszystkie z dziedziny wiedzy o pracy; m.in.: Człowiek w środowisku pracy (Warszawa 1988); Człowiek i praca (Warszawa 2000); Podstawy psychologii i pedagogiki pracy (Pułtusk 2004), Psychopedagogika pracy: wybrane zagadnienia z psychologii i pedagogiki pracy (Warszawa 2007)

KOŁKOWSKI Ludwik, (13.06.1918–11.11.2001); doktor nauk humanistycznych – 1969; docent – 1973. Pracował jako: docent – Instytut Pedagogiki, następnie Instytut Kształcenia Zawodowego 1963–1974; docent – Politechnika Warszawska 1974–1988. Publikacje: Zagadnienia metodyki nauczania przedmiotów elektrycznych (współautorzy: B. Czejdo, S.M. Kwiatkowski, 1982); Problemy algorytmizacji i automatyzacji procesu dydaktycznego (red., współredaktorzy: M. Godlewski, E. Lipiński, 1983); Elementy teorii kształcenia zawodowego (współautor: S.M. Kwiatkowski, 1994).

KORABIOWSKA-NOWACKA Kazimiera, ur. 24.02.1923 r. Praca w instytutach naukowych: od 1963 w Instytucie Pedagogiki w Warszawie na stanowisku adiunkta, kierownika pracowni praktycznego nauczania zawodu. Od 1.02.1975 do 30.09.1981 pracowała na Uniwersytecie Śląskim Publikacje: Podręcznik do nauki technologii w szkołach odzieżowych (Warszawa 1948 i 1949); Procedura badań przydatności do pracy absolwentów szkół zawodowych (Wrocław 1974); Metodyka i wyniki badań przydatności w pracy absolwentów szkół zawodowych (Katowice 1980); Nowy Słownik Pedagogiki Pracy (Warszawa 1999),

KORADECKA Danuta Krystyna, ur. 09.12.1936 r. Od 1989 r. Dyrektor Centralnego Instytutu Ochrony Pracy – Państwowego Instytutu Badawczego. Członek  Polskej Akademii Nauk; Prezydium Polskiej Akademii Nauk; Komitetu Ergonomii. yróżnienia: Nagroda im. Haliny Krahelskiej, Głównego Inspektora Pracy – 1994; Nagroda World Safety Organization – 1998; Medal Polskiego Towarzystwa Ergonomicznego im. Wojciecha Jastrzębowskiego – za zasługi dla rozwoju polskiej ergonomii – 1999; Nagroda Human Factors and Ergonomics Society – za wkład w międzynarodowy rozwój ergonomii – 2000. Publikacje: (monografie, podręczniki i prace oryginalne) Bezpieczeństwo pracy i ergonomia (Warszawa 1997), Seria Nauka o pracy – bezpieczeństwo, higiena, ergonomia (red. nauk., Warszawa 2000), Bezpieczeństwo i higiena pracy (red. nauk., Warszawa 2008)

KOTARBIŃSKI Tadeusz, (1886–1981) pedagog, filozof, twórca etyki niezależnej i teorii sprawnego działania – prakseologii. Wykształcenie: architektura w Darmstadt i filozofia na Uniwersytecie Lwowskim pod kierunkiem Tadeusza Kazimierza Twardowskiego, doktorat w 1912 r., tytuł profesora zw. w 1929 r.  Po wojnie współorganizator Uniwersytetu Warszawskiego, rektor Uniwersytetu Łódzkiego (1945–1949), a od 1951 r. katedry na UW. Wielki uczony, prezes PAN (1957–1961), prezes Polskiego Towarzystwa Filozoficznego. Publikacje: Traktat o dobrej robocie (Warszawa 1962); Prakseologia (Wrocław 2000); Elementy teorii poznania logiki formalnej i metodologii nauk (Warszawa 2003); Medytacje o życiu godziwym (Warszawa 1986); Sprawność i błąd: z myślą o dobrej robocie nauczyciela (Warszawa 1966). 

KURJANIUK Jerzy, ur. 01.06.1931 r. Doktorat w UAM – 1972, tyt. docenta – 1977. Praca zawodowa: w latach 1960–1974 MOiSW, Politechnika Warszawska; 1974–1975; 1975–1986 Instytut Kształcenia Zawodowego. Publikacje: Problemy kształcenia zawodowego w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej (PWN, 1981); pięciotomowa „klasyfikacja zawodów i specjalności” wraz ze słownikiem wszystkich sklasyfikowanych zawodów i specjalności (1995), opracowana z zespołem (Teresa Hordyjewicz,  Teresa Popielas, Jolanta Skórska i Jerzy Stahl).

KWIATKOWSKI Stefan Michał, ur. 21.01.1948.

dr nauk technicznych – dr hab. nauk humanistycznych
– Uniwersytet im. Humboldta w Berlinie – 1989 r., tytuł profesora nauk humanistycznych – 1994 r. Akademia Pedagogiki Specjalnej w Warszawie  Komitetu Nauk Pedagogicznych PAN (od 2003 r.). Publikcje: Podstawy kształcenia modułowego (współautorzy: Czesław Plewka, Urszula Peruszka, 1995), System edukacji w Polsce (współautorzy: Andrzej Bogaj, Mirosław J. Szymański, 1997), Zmiany strukturalne w kształceniu zawodowym w latach 1990–2000, Standardy kwalifikacji zawodowych. Teoria – Metodologia – Projekty (red., współredaktor K. Symela, 2001); Kształcenie zawodowe: dylematy teorii i praktyki, 2001); Dostosowanie struktury i treści kształcenia zawodowego do potrzeb rynku pracy – w kontekście zmian w systemie edukacji,  2002); Standardy kwalifikacji zawodowych i standardy edukacyjne. Relacje–Modele–Aplikacje (red. i współredaktor I. Woźniak, 2002), Kwalifikacje zawodowe na współczesnym rynku pracy (red. nauk., Warszawa 2004), Przedsiębiorstwo w rozwoju zawodowym pracowników (red. nauk., Warszawa 2007), Kształcenie zawodowe (Warszawa 2008); Aktywizacja zawodowa studentów w akademickich biurach karier (Radom 2008)

MARCZUK Mieczysław, doc. dr, pedagog, andragog, ur. 5.10.1924 r. we wsi Wielgorz, pow. Siedlce. Kierownik  Zakładu Andragogiki (1970–1991), dyrektor Instytutu Pedagogiki (1972–1974 i 1984–1991), prodziekana Wydziału Pedagogiki i Psychologii (1974–1984). W latach 1981–1990 kierował centralnymi badaniami w ramach problemu węzłowego w zakresie edukacji dorosłych i kształcenia zawodowego koordynowanymi przez IKZ. Wiceprezes Towarzystw Wolnej Wszechnicy Polskiej. Publikacje: Problemy i dylematy andragogiki (red., Lublin–Radom 1994), Problemy edukacji młodzieży i dorosłych w warunkach transformacji (red., Lublin 1995), Starzenie się a satysfakcja z życia (red., Lublin 2006). Był też redaktorem naczelnym Lubelskiego Rocznika Pedagogicznego (1973–1990) i przewodniczącym Komitetu Redakcyjnego miesięcznika Oświata Dorosłych (1982–1990).

MARSZAŁEK Aleksander, ur. 29.10.1963 r. Doktorat – 1991 r., Akademia Nauk Pedagogicznych ZSRR w Moskwie, habilitacja – 2002 r. Praca zawodowa: 2001–2002 adiunkt na UR, od 2002 prof. UR. Obszar badań: pedagogika pracy, dydaktyka zawodowa, dydaktyka techniki. Publikacje: Elektronika w edukacji technicznej dzieci i młodzieży (WSP, Rzeszów 2001); Pedagogiczne i politechniczne podstawy edukacji technicznej w szkołach ogólnokształcących RP (APN, Moskwa 1991) (w j. ros.); Metody aktywizujące w nauczaniu i uczeniu się techniki (ODP, Tarnobrzeg 1999). Wyróżnienia: Nagroda Rektora WSP w Rzeszowie, indyw. II st., 1992 r., Nagroda Rektora UR, 2002 r.

MODRZEWSKI Frycz Andrzej, (1503–1572), znakomity pisarz polityczny, przedstawiciel polskiego odrodzenia. W służbie prymasa Łaskiego, później sekretarz Zygmunta Augusta. Popierał równość praw. Najważniejsze dzieło: De Republica emendanda... (1577). W projektach reform Modrzewskiego praca i pracowitość traktowana jest jako istotna część reformy państwa i jego przebudowy. Swoimi poglądami staje w rzędzie najważniejszych antenatów pedagogiki pracy, w której widzi źródło pomyślności i szczęścia zarówno jednostek, jak i ogółu społeczeństwa.

NOWACKI Tadeusz Wacław, ur. 25.11.1913 r. pedagog pracy. Profesor zw. dr filozofii. Twórca nowej dyscypliny
– pedagogiki pracy. Dyrektor Instytutu Kształcenia Zawodowego (1972–1983). Publikacje: ok. 1000 rozpraw, red. ponad 130 t. prac naukowych: Zawodoznawstwo; Podstawy dydaktyki zawodowej; Leksykon  pedagogiki pracy; Praca ludzka, Tworząca ręka (Warszawa 2005), Świat marzeń (Lublin 2010)

OKOŃ Wincenty, ur. 22.01.1914, pedagog i historyk nauki; dr filozofii UŁ 1948; 1972–1974 dyrektor Instytutu Badań Pedagogicznych; 197l–1973 członek prezydium Komitetu Ekspertów dla Opracowania Raportu o Stanie Oświaty. Członek krajowy rzeczywisty  Polskiej Akademii Nauk; Wydziały PAN; Wydział I - Nauk Społecznych. Publikacje: Proces nauczania (1954, 6 wyd., 1966); Zarys dydaktyki ogólnej (1963, 4 wyd., 1970); U podstaw problemowego uczenia się (1964, 2 wyd., 1965); Podstawy wykształcenia ogólnego (1967, 4 wyd., 1987); Szkoła współczesna – przemiany i tendencje rozwojowe (1979); Zur Geschichte der fortschrittlichen Pädagogik in Polen (red., 1984); Wprowadzenie do dydaktyki ogólnej (1987, 3 wyd., 1996); Zabawa w rzeczywistość (1987, w wyd., 1995); Rzecz o edukacji nauczycieli (1991); Wizerunki sławnych pedagogów polskich (1993); Nowy słownik pedagogiczny (1996); Kształcenie ogólne a kształcenie zawodowe, w: Kształcenie zawodowe w służbie gospodarki i kultury zawodowej (1978), Struktura i treść szkoły współczesnej, (wybór i oprac., Warszawa 1997), Nowy słownik pedagogiczny (Warszawa 2007)

PARZĘCKI Ryszard, ur. 26.01.1935 r. Kujawsko-Pomorska Wyższa Szkoła w Bydgoszczy. Doktorat (1979); habilitacja (1990). Zainteresowania naukowe: pedagogika pracy, poradnictwo zawodowe, pedeutologia przede wszystkim w obszarze kształcenia i doskonalenia nauczycieli w kontekście edukacji ustawicznej. Ważniejsze publikacje po 1990 roku: Edukacja zawodowa młodzieży szkół średnich w systemie stacjonarnego kształcenia wyższego (Toruń 1991); Edukacja techniczna młodzieży szkół ogólnokształcących i zawodowych (red., Bydgoszcz 1994); Orientacja i poradnictwo zawodowe, (współautor, Radom 1995); Edukacja ogólnotechniczna – dylematy teorii i praktyki, (współred. M. Kajdasz) (Bydgoszcz 1996); Edukacja i poradnictwo zawodowe (Słupsk 1996); Współczesne przemiany kształcenia i doskonalenia pedagogicznego nauczycieli, (red., Bydgoszcz 1998); Podstawy wiedzy o edukacji i poradnictwie zawodowym (Włocławek 1999), Plany edukacyjno-zawodowe młodzieży w stadium eksploracji: zamierzenie, wybory, realia (Toruń 2004, wyd. rozsz. i popr.), Poradnictwo zawodowe w teorii i praktyce – monografia zbiorowa (red. nauk., Gdańsk 2010)

PIETRULEWICZ Bogusław, prof. nadzw. Uniwersytetu Zielonogórskiego. Dyrektor Instytutu Edukacji Techniczno-Informatycznej. Wykształcenie: dr w 1986, Moskwa; hab. w 1995. Publikacje: Professionalnaja podgotovka i razvitie licnosti (Moskwa 2001); współaut. Mirosław Frejman, Pracownik, edukacja, gospodarka: Wybrane zagadnienia (red., Zielona Góra, 2001); Czynniki  determinujące aktywność  zawodową pracowników (red., Zielona Góra, 2001;); Problemy rozwoju zawodowego pracowników (red., Zielona Góra, 1998); Całożyciowa edukacja zawodowa: problemy teorii i praktyki (red., Zielona Góra 1997), Problemy edukacyjne przygotowania i doskonalenia zawodowego pracowników (red., Zielona Góra 2002), Leksykon profesjologiczny (red. nauk., Sosnowiec 2010)

PIRAMOWICZ Grzegorz, (1735–1801), jezuita, pedagog, sekretarz Towarzystwa do Ksiąg Elementarnych. Propagował wychowanie obywatelskie, patriotyczne i praktyczne. Do szkół parafialnych wprowadza nauczanie rolnictwa, ogrodnictwa, budownictwa wiejskiego. Do szkół miejskich zaś elementy rzemiosła, handlu i transportu. Do szkół dla szlachty zaznajomienie z działalnością praktyczną, naukę o kunsztach. Autor: Powinności nauczyciela i elementarza Nauki obyczajów dla ludu.

PLEWKA Czesław, ur. 19 stycznia 1947 r. w Zajączkowi, woj. koszalińskie (obecnie zachodniopomorskie). Doktor nauk humanistycznych w 1985 r. w Instytucie Badań Edukacyjnych w Warszawie. Studia magisterskie ukończył na wydziale mechanicznym Politechniki Warszawskiej w 1977 r. Posiada trzeci stopień specjalizacji zawodowej w zakresie nauczania przedmiotów zawodowych. Jest zastępcą redaktora naczelnego Pedagogiki Pracy. Autor licznych artykułów i książek. Najbardziej ceni sobie: Kultura pracy (1992); Poradnik nauczyciela praktycznej nauki zawodu (1993); Metodyka nauczania teoretycznych przedmiotów zawodowych (ITeE, Radom 1999); Vademecum menedżera oświaty (red. Cz. Plewka, H. Bednarczyk, ITeE, Radom 2000); Oświata zachodniopomorska w latach 1945–2002. Z dziejów oświaty Pomorza Zachodniego 1945–2002 (red. Cz. Plewka, Szczecin 2003), Skuteczne zarządzanie współczesną szkołą (Szczecin 2005), Uwarunkowania zawodowego rozwoju nauczyciel (Warszawa 2009); Menedżer i kreator oświaty (współaut. H. Bednarczyk. Radom 2008)

POPŁAWSKI Antoni, (25.08.1739–12.03.1799), pijar, działacz oświatowy, autor projektu organizacji szkolnictwa i wychowania zgłoszonego do Komisji Edukacji Narodowej, upraktycznienie szkolnictwa, realizowane przez wprowadzenie odpowiednich treści do programów szkół ludowych, podwydziałowych i wydziałowych. Prekursor pedagogiki pracy.

PÓŁTURZYCKI Józef, ur. 22.11.1934 r. Uniwersytet Warszawski – Wydział Pedagogiczny. Dziekan Szkoły Wyższej im. Pawła Włodkowica. Absolwent UW; tytuł doktora w 1966 r.; habilitacja – 1973; Tytuł naukowy profesora w  roku 1989. Dominujący kierunek badań naukowych: przemiany i potrzeby edukacji w Polsce: cele kształcenia, treści, metody, zasady i skuteczność edukacji ustawicznej oraz proces samokształcenia; rozwój i przemiany edukacji dorosłych w Polsce i za granicą. Założyciel i prezes Akademickiego Towarzystwa Andragogicznego (zał., prezes 1994), Komitet Nauk Pedagogicznych PAN (przew. Zespołu Pedagogiki Dorosłych od 1990), Rady ds. Reformy Edukacji Narodowej 1996–1997, grupy ekspertów UNESCO przy ECLE w Pradze. Publikacje:

Edukacja dorosłych za granicą (1998, 2001); Dydaktyka dla nauczycieli (1995, 1996, 1997, 1998); Akademicka edukacja dorosłych (1994); Dydaktyka dorosłych (1991); Jak studiować zaocznie (1995, 1996, 1997, 1998, 2001); Adult Education in Peoples Poland (współaut., 1976); International Handbook of Adult Education (współaut., 1990, vol. I–III); Retking Adult Education for Development Compendium (współaut., 1993), Dydaktyka dla nauczycieli (Płock 2002), Edukacja ustawiczna w szkołach wyższych: od idei do praktyki (Płock, Radom 2004);  Edukacja dorosłych w Kanadzie (Radom 2008); Edukacja w Szwecji, (Radom 2009);

PRZANOWSKI Władysław, (21.03.1840–4.02.1937). Wykształcenie: Szkoła Rzemieślnicza w Łodzi, studia w Politechnice Lwowskiej brat „Zetowy”. Od 1915 członek wydziału oświecenia, prace programowe w sekcji Szkół Elementarnych, od 1915 organizacja Rocznych Kursów Robót Ręcznych dla Nauczycieli przy szkole Szlenkiera na Górczewskiej. Monografia autorstwa Wiktora Ambroziewicza: Władysław Przanowski i Jego dzieło, z przedmową Tadeusza Kotarbińskiego.

PRZYBYLSKA Ewa, dr hab. prof. Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Urodziła się 19.09.1960 roku. Jest wiceprezesem i dyrektorem Polsko-Niemieckiej Fundacji Edukacji Dorosłych. W 1999 roku otrzymała tytuł doktora habilitowanego nauk humanistycznych. Od 1991 roku związana zawodowo z Instytutem Współpracy Międzynarodowej Niemieckiego Związku Uniwersytetów Powszechnych (IIZ/DVV), jako dyrektor Przedstawicielstwa IIZ/DVV w Polsce. Publikacje: System edukacji dorosłych w Republice Federalnej Niemiec (ITeE, Radom 1999); Edukacja dorosłych w wybranych krajach Europy (ITeE, Radom 2000); Perspektywy i tendencje edukacji dorosłych (IZZ/DVV, Bonn 2002), Edukacja dorosłych w zjednoczonej Europie: bogactwo, różnorodność, doświadczenie (red., Toruń 2005), Kształcenie specjalistów edukacji dorosłych w edukacji ustawicznej i szkolnictwie wyższym (Toruń 2006)

RACHALSKA Wanda, (1918–2002), doktorat – 1964 r., habilitacja – 1972 r. w SGGW, nominacja na profesora nadzwyczajnego – 1986 r. Od 1996 r. WSP TWP w Warszawie. Publikacje: Pedagogika pracy (Warszawa 1978, współautor Z. Wiatrowski); Orientacja zawodowa w szkole podstawowej (Warszawa 1980); Przygotowanie uczniów do wyboru zawodu (red., Warszawa 1982); Wybór zawodu a wychowanie przez pracę w rodzinie (Warszawa 1984); Problemy orientacji zawodowej (Warszawa 1986); Model orientacji zawodowej w wyższej uczelni (red., Częstochowa 1994).

RADLIŃSKA Helena, (2.05.1879–10.09.1954). Wykształcenie: studia we Lwowie i w Krakowie; habilitacja
– 1925 r.  Działaczka oświatowa, profesor Wolnej Wszechnicy Polskiej, a po wojnie UŁ, twórczyni pedagogiki społecznej. Od 1922 r. wykłady  w Wolnej Wszechnicy, 1945 r. katedra Pedagogiki Społecznej na UŁ. Twórczyni pedagogiki społecznej. Publikacje: Praca oświatowa, jej zadania, metody i organizacja (1913); Oświata dorosłych. Zagadnienia, dzieje, formy, pracownicy, organizacja (1947); Pedagogika społeczna (1961); Z dziejów pracy społecznej i oświatowej w Polsce (1954).

RAJKIEWICZ Antoni Marian, ur. 11.06.1922., dr nauk ekon. SGPiS 1954, dr hab. 1962, prof. nadzw. 1969, prof. zw. 1978, dr honoris causa Uniwersytetu w Helsinkach 1995. Kierownik Katedry Polityki Społecznej 1969––1972, dyr. Inst. 1977–1981, Instytut Pracy i Spraw Społecznych: dyr. 1984–1988. Staże: styp. Fundacji Forda, Sozialforschungsstelle Dortmund, Uniw. w Tybindze, ILO, Genewa, 1959–1960. Publikacje:ok. 600 pozycji, w tym:  Problemy zatrudnienia (1959); Dynamika i struktura zatrudnienia w Polsce (1961); Ludność, zatrudnienie, kwalifikacje (1964);  Zatrudnienie w Polsce Ludowej w latach 1950–1970 (1965); Polityka społeczna (red. i autor, 1970); Polityka społeczna (podręcznik PWE, 1973, 1976, 1979) (wyd. ros. 1977); Zanjatost’ naselenija Pol’si 1970; Społeczeństwo polskie po 1989 (1994, 1995, 1996).

ROWID Henryk, (1877–1944), nauczyciel, psycholog, od 1913 r. organizator kursów nauczycielskich wakacyjnych poprzedzających powstanie Instytutu Pedagogicznego  ZNP – 1932. Redaktor Ruchu Pedagogicznego do 1933, a od 1934 Chowanny. Dyrektor Państwowego Pedagogicznego Pedagogium w Krakowie – 1928–1939. Propagator idei Nowego Wychowania – nacisk na psychologiczną stronę kształcenia, a także szkoły pracy. Publikacje: Szkoła twórcza.  Postawy teoretyczne i drogi urzeczywistniania szkoły pracy (1926); Psychologia pedagogiczna (1928); Podstawy i zasady wychowania (1946).

SPASOWSKI Władysław, (28.02.1877–06.07.1941), filozof i pedagog. Studia w kraju i za granicą (Genewa i Berno), praca w resorcie oświaty, dyrektor Państwowych Kursów Nauczycielskich. Zwolniony w 1930 r. ze względu na ultralewicowe przekonania. Wśród innych publikacji dzieło: Wyzwolenie człowieka w świetle filozofii, socjologii pracy i wychowania ludzkości (1933).

SPOCZYŃSKA Helena, (1896–1968), Siostra Zetowa, nauczycielka, działaczka chłopska. Studia na UJ w Krakowie – 1918. Praca zawodowa: udział w pracach plebiscytowych na Śląsku 1920, nauczycielka w Król. Hucie 1923, w czasie okupacji w pracach tajnego ZOR, później w Lipinach ośrodek tajnego nauczania i ruchu oporu, w 1945 rozpoczęcie budowy gimnazjum i liceum w Lipinach, 1970 uroczyste nazwanie zespołu szkół zawodowych w Lipinach imieniem Heleny Spoczyńskiej. Publikacje: około 18 artykułów. (T. Nowacki: Życie pracowite Heleny Spoczyńskiej (Warszawa 2000).

STASZIC Stanisław, (05.11.1755–20.01.1826) wielki uczony, mąż stanu, minister, wiele obszarów nauki (statystyka, geografia, górnictwo, hutnictwo, organizacja nauki, organizacja przemysłu, analiza ustroju i analiza społeczna Polski), swoista antropologia w poemacie: Ród ludzki. Ojciec szkolnictwa zawodowego. Pod jego opieką powstawały uczelnie warszawskie zawodowe  i wyższe, jak Instytut Agronomiczny w Marymoncie, Szkoła Górnicza w Kielcach, Instytut Położnych, a także Uniwersytet Warszawski, Szkoła Przygotowawcza do Instytutu Politechnicznego. Główne publikacje: Uwagi nad życiem Jana Zamojskiego i Przestrogi dla Polski (UKSW, 1972).

STOCHMIAŁEK Jerzy, od roku 1991 jest profesorem nadzwyczajnym. Uniwersytet Księdza Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Stopień doktora uzyskał w roku 1979. Stopień doktora habilitowanego w roku 1988. Zainteresowania naukowo-badawcze i dydaktyczne koncentrują się wokół problematyki pedagogiki dorosłych – andragogiki pracy oraz pedagogiki społecznej i specjalnej. Publikacje: Pedagogiczne aspekty kierowania (Wyd. Ossolineum, Wrocław–Warszawa 1988); Problemy współczesnej edukacji w niemieckich i polskich opracowaniach (red. J. Stochmiałek, Wyd. ITeE, Warszawa–Radom 1995), Pedagogika wobec kryzysów życiowych (red., Warszawa 1998), Przezwyciężanie kryzysów życiowych przez osoby dorosłe (Warszawa 2009)

SYMELA Krzysztof Franciszek, ur. 9.03.1958 r. Doktorat w zakresie pedagogiki w Instytucie Badań Edukacyjnych w Warszawie w 1993. Od 1987 r. kierownik Zakładu Badań Edukacji Zawodowej w Instytucie Technologii Eksploatacji w Radomiu. Publikacje: Wdrażanie i ewaluacja modułowych programów szkolenia dorosłych (Warszawa 1997); Kruszwicki W., Symela K. (red.): Poprawa jakości pracy szkoły (Program PHARE SMART, Warszawa 1999); The principles of implementation and evaluation of modular programmes in training of adults (Warsaw–Geneva–Radom 1999); Konstruowanie modułowych programów kształcenia zawodowego (Radom 2000); Skuteczność kształcenia modułowego w Polsce w systemie szkolnym i pozaszkolnej edukacji zawodowej (Radom 2001); Kwiatkowski S.M., Symela K. (red.): Standardy kwalifikacji zawodowych. Teoria. Metodologia. Projekty (Warszawa 2001), Kształcenie i szkolenie modułowe dla rynku pracy (Radom 2003), Informator o modułowych programach szkolenia zawodowego (współaut., Radom 2009)

SZANIAWSKI Ignacy, (10.04.1909–1983) pedagog pracy. Wykształcenie: doktorat na Uniwersytecie Jagiellońskim – 1948 r., docent – 1955, profesor Uniwersytetu Warszawskiego – 1980. Praca zawodowa: nauczyciel 1928–1945, pracownik w Ministerstwie Spraw Zagranicznych – 1946–1950, kierownik katedry kształcenia politechnicznego i zawodowego – 1965–1969. Publikacje: Pedeutologia jej rozwój i metody (1938); Diesteweg i wiosna ludów (2 wyd., 1950); Kształcenie politechniczne a praca ręczna  (1959); Humanizacja pracy a funkcja społeczna szkoły (2 wyd., 1967); Model i metoda (1965); Zawód i praca między  diagnozą a prognozą (wyd. 2., 1976).

SZLOSEK Franciszek, ur. 1.10.1943 r. w Buczkowicach k. Bielska-Białej. Akademia Pedagogiki Specjalnej w Warszawie. Dyrektor Instytutu Pedagogiki. Doktorat uzyskał w 1984 r. Pracę habilitacyjną obronił w 1997 r. Obszar zainteresowań naukowych: pedagogika pracy, pedeutologia, dydaktyka przedmiotów zawodowych. Współzałożyciel Wyższej Szkoły Umiejętności Pedagogicznych i Zarządzania i jej rektor w latach 1997–2000. Współzałożyciel Wyższej Inżynierskiej Szkoły Bezpieczeństwa i Organizacji Pracy w Radomiu i jej pierwszy rektor (2002 r.). W latach 1988–1991 był redaktorem naczelnym Szkoły Zawodowej. Publikacje: Kształcenie i doskonalenie nauczycieli przedmiotów zawodowych w wybranych krajach świata (WSiP, Warszawa 1992); Wstęp do dydaktyki przedmiotów zawodowych (ITeE, Radom 1995), Podręczny słownik nauczyciela kształcenia zawodowego (współaut., Radom 1997), Kształcenie zawodowe w Polsce i Ukrainie – na tle przemian, Warszawa 2008). Odznaczony Medalem Edukacji Narodowej.

SZTUMSKI Janusz Włodzimierz, ur. 9.05.1930 r. Doktorat UMK w Toruniu – 1963, habilitacja  w Toruniu
– 1967, tytuł prof. nadzw. – 1974, tyt. prof. zw. – 1980. Praca zawodowa: UMK – 1955–1968, WSP w Częstochowie – 1977, Uniwersytet Śląski w Katowicach – Wydział Nauk Społecznych. Publikacje: Problemy socjologii przemysłu (PWN, Warszawa–Poznań 1972); Socjologia w służbie pracownika (Instytut Wyd. ZZ, Warszawa 1986); Socjologia pracy (Wyd. Górnośląskiej Wyższej Szkoły Handlowej, Katowice 1999), Wstęp do metod i technik badań społecznych (Katowice 2005), Elity – ich miejsce i rola w społeczeństwie (wyda. 3 popr. i uzup., Katowice 2007)

TOMASZEWSKI Tadeusz, (1910–2000). Wykształcenie: studia we Lwowie, profesor psychologii. Praca zawodowa: UMCS w Lublinie, Uniwersytet Warszawski, pierwszy dyrektor Instytutu Pedagogiki, członek wielu międzynarodowych towarzystw naukowych. Publikacje: jedna z najlepszych rozpraw na temat badania pracy O porównywalności zawodów, w: Socjologia zawodów (pod red. A. Sarapaty, Warszawa 1965); Automatyzm i świadomość w pracy produkcyjnej (Warszawa 1969); Struktura czynności produkcyjnych (Warszawa 1962); Praca zawodowa jako centralne pojęcie kształcenia zawodowego, w: Kształcenie zawodowe w służbie gospodarki i kultury narodowej (Warszawa 1978).

TYMOWSKI Janusz, (1902–1992) profesor mechaniki i budowy maszyn na Politechnice Warszawskiej, twórca politechniki telewizyjnej, przewodniczący Zarządu Głównego Naczelnej Organizacji Technicznej. Główny temat badań – kształcenie inżynierów, organizacja studiów i zagadnienia dydaktyki szkoły wyższej. Publikacje: Organizacja szkolnictwa wyższego w Polsce (2. wyd. 1980); Problemy kadr wysoko kwalifikowanych (1982); Telewizja i kształcenie pracujących (red., 1969).

UŹDZICKI Kazimierz Leon, ur. 5.11.1933. Przez wiele lat zawodowo związany z Uniwersytetem Zielonogórskim na stanowisku profesora zwyczajnego, Kierownik Katedry Pedagogiki Pracy. Aktualnie Dziekan Wydziału Pedagogiki Wyższej Szkoły Menedżerskiej w Legnicy. Wykształcenie: studia tyt. prof. nadzw. nauk humanistycznych – 1991, prof. zw. – 1997. Zatrudnienie: Wyższa Szkoła Pedagogiczna Zielona Góra; Zakład Wychowania Tech­nicznego: 1972–1982, Instytut Techniki 1982–2000; Katedra Pedagogiki Pracy od 2000, Uniwersytet w Halle 1985–1986, Uniwersytet Techniczny w Cottbus 1991–1992, Uniwersytet Brandenburski w Poczdamie 1991–1992, Uniwersytet Szczeciński 1987–1990, WSP Bydgoszcz 1993–1994, WSP TWP w Warszawie od 1994 i nadal. Publikacje: Untersuchungen zur wissenschaftliche-technischen Ausbildung der Fachlehrer ftir das Unterrichtsfach “Arbeit-Technik” unter der Anforderungen der neuen Konzeption der polytechnischen Bildung in der VR Polen (1982); Problemy kształcenia nauczycieli techniki. Studium porównawcze (1984); Kształcenie i doskonalenie nauczycieli przedmiotu praca-technika (1992); Kształcenie ekologiczne kandydatów na nauczycieli (1995), Pedagogika wobec przemian i reform oświatowych (red. nauk., Zielona Góra 2000), Szkoła w zmianie: zarządzanie i komunikacja w sytuacjach szkolnych (red. nauk., Toruń 2009)

WESOŁOWSKA Eugenia Anna, ur. 8.11.1929 roku w Wereszczynie. W 1977 r. obroniła pracę doktorską i pracowała w Instytucie Programów Szkolnych jako sekretarz naukowy, a w latach 1981–1990 była kierownikiem Zakładu Kształcenia Dorosłych tego Instytutu. Następnie podjęła pracę w Instytucie Pedagogiki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 1991 r. otrzymała tytuł doktora habilitowanego. Tytuł naukowy profesora otrzymała w 1996 roku. Profesor Anna Wesołowska pracuje nadal w Szkole Wyższej im. Pawła Włodkowica w Płocku.
Jest współtwórcą kwartalnika ,,Edukacja Dorosłych”, a także współtwórcą pierwszej w Polsce serii wydawniczej Biblioteka Edukacji Dorosłych. Jest autorką wielu publikacji o szerokim spektrum tematycznym: pedeutologia, dydaktyka, pedagogika pokoju i pedagogika porównawcza. Problemy dydaktyczne i wychowawcze w szkołach dla pracujących (Warszawa 1985); Uczestnicy procesu dydaktycznego (Toruń 1994), Społeczeństwo ludzi wykształconych? – społeczne uwarunkowania edukacji (przekł. i oprac., Warszawa 1997), Edukacja dorosłych w erze globalizmu  - materiały IV Zjazdu PTP Sekcja II (red. nauk., Płock 2002)

WENTA Kazimierz, ur. 16 XI 1937 r. w Swarzędzu. Zatrudniony na Uniwersytecie Szczecińskim i Wyższej Szkole Humanistycznej TWP w Szczecinie. W 1975 roku uzyskał stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w zakresie pedagogiki w UAM w Poznaniu, a w 1994 roku stopień naukowy dr. hab. nauk humanistycznych. Cały czas jest zatrudniony na Uniwersytecie Szczecińskim. Od 1997 roku jest profesorem na Wydziale Humanistycznym US, pełniąc funkcje: zastępcy dyrektora i dyrektora Instytutu Pedagogiki (1998–2002) oraz kierownika Zakładu Edukacji Informatycznej i Medialnej. Kazimierz Wenta jest autorem ponad 250 artykułów naukowych opublikowanych w kraju i za granicą oraz kilku książek: Opracowanie raportów z badań w latach 1985–1990 z komentarzami do współczesnych trendów pedagogicznych (1994); Metodyka stosowania technik komputerowych w edukacji szkolnej (1999); Samouctwo informacyjne młodych nauczycieli akademickich (2003). Jest współautorem także takich opracowań, jak: K. Wenta, P. Szymczak, W. Durka, Funkcje założone i realizowane Stowarzyszenia Elektryków Polskich (1998); K. Wenta, Z. Jankiewicz, W. Oleszak, Kształcenie i doskonalenie inspektorów pracy (2001), Diagnoza pedagogiczno-psychologiczna wobec zagrożeń transformacyjnych (red., Szczecin 2005), Diagnoza i ewaluacja w przemianach edukacyjnych (red., Szczecin 2007), Edukacja informacyjna: neomedia w społeczeństwie wiedzy (red. nauk. Szczecin 2009)

WIATROWSKI Zygmunt Jerzy, ur. 14.04.1928. Doktorat – 1969 r., habilitacja – 1975 r., tyt. prof. – 1988 r. Założyciel pierwszego w Polsce Zakładu Pedagogiki Pracy – 1976 r. Publikacje: Kształcenie nauczycieli szkół zawodowych (z M. Godlewskim – 1971); Powodzenia i niepowodzenia szkolne pracujących (1975); Pedagogika pracy w zarysie (PWN, 1980 i 1985); Nauczyciel szkoły zawodowej (1982, 1987); Filatelistyka wśród dzieci i młodzieży (1988); Nauczyciel szkoły zawodowej – dawniej – dziś – jutro (1990 i 1993);  Podstawy pedagogiki pracy (1994, 1997, 2000);  Myśli i działania pedagogiczne (2001); Myśli i działania filatelistyczne (2002);  Powodzenia i niepowodzenia zawodowe (2002), Podstawy pedagogiki pracy (Bydgoszcz 2005), Dorastanie, dorosłość i starość człowieka w kontekście działalności i kariery zawodowej (Radom 2009)

WILSZ Jolanta, ur. 19.01.1945 r., profesor nadzwyczajny Akademii Jana Długosza w Częstochowie. Doktor nauk technicznych – (1976), dr hab. nauk humanistycznych (1997). Problemy badawcze: pedagogika pracy (edukacja, poradnictwo zawodowe, funkcjonowanie człowieka w procesie pracy, rozwój zawodowy – prezentowane w ujęciu systemowym). Publikacje: Funkcje względnie stałych wartości sterowniczych człowieka w zarządzaniu, (1990); Mechanizmy samoregulacji w systemie kształcenia (1996/1997); Znaczenie niekształtowalnych cech osobowości człowieka w procesie kształcenia przedzawodowego (1996); Teoria pracy (2009).

WOJTASIK Bożena Elżbieta, ur. 17.09.1954 r. Doktorat – 1992 r., habilitacja – 1998 r., tyt. prof. Dolnośląska Szkoła Wyższa Edukacji TWP – 2000 r. Uniwersytet Wrocławski – 1982–2000. Publikacje: Wybór doradcy zawodu przez młodzież, rodziców i nauczycieli (Wrocławska Oficyna Wydawnicza, 1993); Doradca zawodu. Studium teoretyczne z zakresu poradoznawstwa  (Prace Pedagogiczne XCVIII UW, 1993); Warsztat doradcy zawodu. Aspekty pedagogiczno-psychologiczne (Warszawa 1997); Podejmowanie decyzji zawodowych przez młodzież i osoby dorosłe w nowej rzeczywistości społeczno-politycznej (Wyd. ITeE – PIB Radom, UWr, Wrocław 2001), Młodzież wobec (nie)gościnnej przyszłości (red. nauk., Wrocław 2005), Być doradcą! – doświadczenia i refleksje (red. nauk., Wrocław 2008), Wieloaspektowość pracy socjalnej (red., Wrocław 2009)

WOŁK Zdzisław Janusz, ur. 14.11.1952 r. Doktorat w UAM w Poznaniu – 1986 r., habilitacja w rosyjskiej Akademii Nauk Pedagogicznych – 1992 r., prof. Uniwersytetu Zielonogórskiego. Współpraca z ośrodkami naukowymi na Białorusi, w Finlandii, Niemczech i Rosji. Autor ponad 120 prac naukowych. Publikacje: Kształtowanie kultury technicznej uczniów liceów ogólnokształcących (1990); Kultura pracy (2000); Uczaszczajasja mołodioż i rynok – wraz z J. Baksalarym, W. Polakowem i I. Sasową (1994); Orientacje młodzieży w warunkach gospodarki rynkowej (pr. zb., 1995); Humanizm – Prakseologia – Pedagogika (pr. zb., 1998); Edukacja dorosłych w perspektywie integrowania się Europy (pr. zb., 1999); Kultura Pracy (2009), Poradnictwo zawodowe w edukacji młodzieży (Zielona Góra 2006), Całożyciowe poradnictwo zawodowe dla służb zatrudnienia (Zielona Góra 2010)

WROCZYŃSKI Ryszard, (29.03.1909–28.08.1987) pedagog społeczny i historyk wychowania, jeden z najwybitniejszych pedagogów polskich, uczeń Heleny Radlińskiej, rozbudowujący pedagogikę społeczną, członek rad redakcyjnych wielu czasopism, przewodniczący rad naukowych rozmaitych instytucji, uczestnik wielu konferencji międzynarodowych, profesor i kierownik katedry na UW, działacz ZNP, uwrażliwiony na problematykę pedagogiki pracy. Opublikował m.in.: Edukacja permanentna. Problemy – perspektywy (Wyd. 2., Warszawa 1976);  Pedagogika społeczna (Wyd. 4., PWN, Warszawa 1985).

WUJEK Tadeusz, (1927–2002). Doktorat Uniwersytet Warszawski 1960; dr hab. 1969; profesor nadzwyczajny w 1978 r. Pełnił funkcję dyplomatyczne: ambasador PRL w Libanie, Jordanii i na Cyprze, Danii (1981–1984) i w Etiopii 1989–1992. Publikacje: Wprowadzenie do pedagogiki dorosłych  (PWN, Warszawa 1992); Wprowadzenie do andragogiki (ITeE, Radom 1996); Rozwój kształcenia zawodowego i oświaty dorosłych (ITeE, Radom 1994).

ZIELIŃSKI Tadeusz, (1926–2003), prawnik, wybitny znawca prawa pracy. Przez niemal całe życie związany z Uniwersytetem Jagiellońskim. Ekspert NSZZ Solidarność. W latach 1988–1992 członek Komitetu Helsińskiego w Polsce. Członek – założyciel Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka. Rzecznik Praw Obywatelskich (1992–1996). Minister Pracy i Polityki Socjalnej w 1997 r. Przewodniczący Komitetu Nauk Prawnych PAN; Przewodniczący Komisji Kodyfikacji Prawa Pracy. Autor wielu prac naukowych i podręczników akademickich, z których najważniejsze to: Stosunek prawa pracy do prawa administracyjnego (1997); Prawo pracy. Zarys systemu (cz. 1–3, 1986).

« góra strony