Angielski    Arabski    Chiński    Francuski    Hiszpański    Indyjski    Japoński    Niemiecki    Polski    Portugalski    Rosyjski    Ukraiński    Włoski
Czasopisma naukowe i naukowo-metodyczne  ●  Monografie, raporty, podręczniki akademickie  ●  Instytucje naukowe, stowarzyszenia



Pedagodzy

Mozi, (ok. 468-376 p.n.e.) w historii Chin zapisał się jako wielki myśliciel, nauczyciel i naukowiec. Wykorzystał idee „powszechnego braterstwa”, „pokojowego współistnienia” i na tej podstawie stworzył teorię Moizmu. Podkreślał pozytywne aspekty szkolenia umiejętności zawodowych, propagował połączenie wiedzy i działania, zwracał uwagę na jedność teorii i praktyki oraz zajmował się poprawą etyki zawodowej. Połączenie pracy i nauczania, które wykorzystywał do kształcenia zawodowego swoich studentów, pozwalało im nabyć umiejętności i doświadczenie zawodowe. Teoria moizmu stanowi reprezentację myśli dotyczącej edukacji zawodowej w czasach starożytnych w Chinach.

Zhang Qian (1853-1926) był słynnym przemysłowcem, prekursorem edukacji nauczycielskiej i jednym z pionierów edukacji zawodowej. Wniósł olbrzymi wkład w promocję edukacji zawodowej i podkreślał, że wykwalifikowani nauczyciele są warunkiem zasadniczym edukacji obywateli. Skonstruował relatywnie zintegrowany system edukacji zawodowej. Istniały trzy poziomy w tym systemie np. senior, średni i podstawowy. Różne kategorie i dyscypliny na każdym poziomie spełniają wymogi społeczne. Warto wspomnieć, że przyporządkowanie szkół szpitalom i fabryką stanowiło cechę edukacji zawodowej.

Cai Yuanpei (1868-1940) był demokratycznym rewolucjonistą, edukatorem i naukowcem oraz twórcą systemu edukacji w XX wieku. Został mianowany prezesem Chińskiego Stowarzyszenia Edukacji i kanclerzem Uniwersytetu Peking. Był założycielem Narodowego Stowarzyszenia Edukacji Zawodowej w Chinach (NAVEC) wraz z Huang Yanpei. Utrzymywał, że „teoria jest podstawą drzewa, jakkolwiek umiejętność jest pniem”. Opracował również koncepcję różnicy pomiędzy edukacją ogólną i edukacją zawodową. Jego prace zostały zebrane w „Zbiorze Prac Cai Yuanpei” i „Antologii Edukacyjnej Cai Yuanpei”.

Chen Jiageng (1874-1961) był edukatorem, przemysłowcem i znanym liderem chińskich emigrantów. Urodził się w prowincji Fujian, zaś w wieku 17 lat przeniósł się do Singapuru. Zaangażował się w produkcję gumy i pochodnych. Wierzył, że „edukacja jest podstawą narodu, zaś promocja edukacji jest obowiązkiem, który wiąże obywatela”, „edukacja jest warunkiem koniecznym i wymogiem przemysłu”. Poświęcił się edukacji i był założycielem ponad 100 szkół, włączając w to szkołę podstawową Jimei, kolegia nauczycielskie i niektóre szkoły zawodowe. Jego znanymi pracami były „Wspomnienia Nanwiao” „Wrażenie Nowych Chin”.

Huang Yasnpei (1878-1965), był sławnym edukatorem i promotorem edukacji zawodowej we współczesnych Chinach. Po powrocie z USA w 1917 r., podniósł kwestię, że edukacja i życie nie powinny być rozdzielone. Upowszechniał ideę edukacji zawodowej. 6 maja 1917 roku Huang Yanpei i inne znakomitości z różnych dziedzin założyli Krajowe Stowarzysznie Chińskiej Edukacji Zawodowej (NAVEC) w Sznaghaju, które jest pierwszą ogólnokrajową organizacją służącą badaniu i promocji edukacji zawodowej. Aby stworzyć dobrą platformę wymiany idei, złożył miesięcznik pod nazwą Zawód i Edukacja. Około 500 artykułów i ponad 20 rodzajów wierszy i monografii jego autorstwa zostało opublikowanych w czasie jego życia. Jego głównymi pracami były „Deklaracja Chińskiego Krajowego Stowarzyszenia Edukacji Zawodowej”, „Historia Edukacji Chińskiej”, „Dziennik Obserwacji Edukacji Huanga Yanpei” itd.

Tao Xingzhi (1891-1946) urodził się w powiecie Shexian w prowincji Anhui. Po ukończeniu nauki w Departamencie Literatury Uniwersytetu Jinling, udał się na studia do Stanów Zjednoczonych. Został dziekanem spraw akademickich w Kolegiach Nauczycielskich Nanjing i dyrektorem generalnym Stowarzyszenia Doskonalenia Chińskiej Edukacji. Poświęcił się promocji ruchu edukacji demokratycznej i był pierwszym, który zwrócił uwagę na problemy edukacji wiejskiej. Był promotorem „edukacji dla życia”, „ jedności propagandy” i „nauczania małych ludzi”. Wymagał kombinacji edukacji i praktyki, w ten sposób tworząc edukację dla zwykłych ludzi. Jako pioniera nowoczesnej kariery edukacji zawodowej, jego ideą w edukacji była poprawa życia ludzi poprzez edukację. Był założycielem Krajowego Stowarzyszenia Chińskiej Edukacji Zawodowej (NAVEC) z Huang Yanpei i wolnym strzelcem – pisarzem magazynu Edukacja i Zawód.

JIANG Ouyang, (1952-), profesor; dyrektor Instytutu Kształcenia Zawodowego przy Departamencie Edukacji Prowincji Hunan (湖南省教科院职成教研究所), redaktor naczelny czasopisma Edukacja Zawodowa w prowincji Hunan (湖南职教), członek rady naukowej Chińskiego Stowarzyszenia Kształcenia Zawodowego (中华职教社). Obszar badań naukowych: teoria kształcenia zawodowego, rozwój kształcenia zawodowego za szczególnym uwzględnieniem rynków lokalnych. Ważniejsze publikacje: „Wyższe szkolnictwo zawodowe w Chinach. Studium porównawcze”(中共中高职衔接比较研究) (2003); „Metody nauczania w kształceniu zawodowym” (职业教育教学模式研究与实验) (2003); „Kształcenie zawodowe na obszarach wiejskich” (农村职业教育概论) (1993).

XING Hui, (1963-), profesor; kierownik Departamentu Badań Edukacyjnych Państwowej Akademii Administracji Edukacji (国家教育行政学院), dyrektora Centrum Badań nad Kształceniem Zawodowym (职业教育研究中心), sekretarz generalny Stowarzyszenia Edukacji Dorosłych w Pekinie (北京成人教育协会), członek zarządu Chińskiego Stowarzyszenia Kształcenia Zawodowego (中国职教学会). Obszar badań naukowych: edukacja zawodowa, polityka edukacyjna państwa. Ważniejsze publikacje: „Rozwój i perspektywy kształcenia zawodowego w Pekinie”(职业教育发展论纲透视北京职教) (2004); „Kształcenie zawodowe i edukacja zawodowa w Pekinie. Nowe spojrzenie”(北京教育新视角 —— 北京职业教育与成人教育的研究与探索) (2003); „Kształcenie zawodowe i rynek pracy. Studium współzależności i powiązań” (职业教育与就业准入制度互动关系研究) (2008). Autorka kilkudziesięciu artykułów zakresu kształcenia zawodowego.

LIU Hequn, (1953-), profesor; dziekan Wydziału Pedagogicznego Technicznego Kolegim Nauczycielskiego Prowincji Guangdong (广东技术师范学), członek Rady Naukowej Stowarzyszenia Badań nad Edukacją Zawodową Prowincji Guangdong (广东省职业教育研究会). Obszar badań naukowych: kształcenie zawodowe, teoria edukacji. Ważniejsze publikacje: „Współczesna teoria edukacji” (现代教学论新稿) (2004); „Studium rozwoju wyższego szkolnictwa zawodowego w Chinach” (中国高等职业教育跨越式发展的体制创新问题研究) (2004); „Doskonałość moralna i techniczna. Nowe idee dla szkolnictwa zawodowego na poziomie szkół średnich” (德技双高中职教 育新理念) (2007).

HUANG Yao (1946-), doktor; dyrektor Departamentu Edukacji Zawodowej i Kształcenia Dorosłych Ministerstwa Edukacji (教育部职业教育与成人教育司), wiceprezydent Chińskiego Stowarzyszenia Kształcenia Zawodowego (中国职业教育学会). Obszar badań naukowych: edukacja ustawiczna, kształcenie zawodowe, edukacja dorosłych. Autor ponad 100 artykułów poświęconych tej tematyce. Ważniejsze publikacje: „Kształcenie zawodowe – teoria i praktyka” (职业教育学-原理与应用) (2009); „Szkolnictwo zawodowe w Chinach na początku XXI wieku” (21世纪初中国职业教育宏观政策研究) (2006); „Studium badań nad polityką edukacyjną Chin” (中国教育宏观政策研究) (2002).

DENG Zemin, profesor, dyrektor Centrum Badań nad Kształceniem Nauczycieli przy Instytucie Edukacji Zawodowej Ministerstwa Edukacji (教育部职业技术教育中心研究所师资资源研究室), wiceprezydent Krajowego Związku Kształcenia Zawodowego w Przemyśle Górniczym (全国煤炭职业教育协会). Obszar badań naukowych: pedagogika zawodowa, programy nauczania i ich implementacja. Ważniejsze publikacje: „Programy nauczania w kształceniu zawodowym”, (职业教育课程设计) (2006); „Studium analizy kształcenia zawodowego” (职业分析手册) (1999); „Główne modele współczesnego kształcenia zawodowego”(现代四大职教模式) (2006).

« góra strony